Showing posts with label កែសម្រួលដោយ៖អេង វណ្ណា. Show all posts
Showing posts with label កែសម្រួលដោយ៖អេង វណ្ណា. Show all posts

Friday, September 8, 2017

តេង ស៊ាងពីង៖ ប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រខ្ចីលុយបរទេស៣ចំណុចដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ចចិន

ប្រទេសចិនក្រោមការដឹកនាំរបស់តេង ស៊ាងពីង បានស្ថាបនាសេដ្ឋកិច្ចប្រទេសយក្សមួយនេះតពីបិតាបដិវត្តន៍ចិនម៉ៅ សេង​ទុ​ង បា​នប្រើយុទ្ធសាស្ត្រសំខាន់ៗជាច្រើន ក្នុងការរុញច្រានប្រទេសដែលមានប្រជាជនច្រើនមួយនេះ មានការ​រីក​ច​ម្រើន​តាម​ការ​កំណត់របស់ខ្លួន។ តេង ស៊ាងពីង គឺជាមេដឹកនាំកំពូលរបស់ចិន ដែលប្រជាជនចិនចងចាំមិនភ្លេចឡើយ អំពី​ស្នា​ដៃ​ក្នុង​ការ​ក​​សាង​សេដ្ឋកិច្ចប្រទេសកុំម្មុនីស្តមួយនេះទៅជាសេដ្ឋកិច្ចទំនើប។ ខាងក្រោមនេះពាណិជ្ជកម្មកម្ពុជានឹង​លើកយក​ចំណុ​ច​សំ​ខា​ន់ ៣ដែលតេង ស៊ាងពីង ប្រើប្រាស់លុយបរទេសដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ចចិន៖

១-ត្រូវហ៊ានខ្ចីលុយបរទេស ដើម្បីបង្កើនល្បឿនអភិវឌ្ឍន៍៖

CANADIA CAR AD
បើប្រទេសជាតិត្រូវការអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច ចុះទៅខ្លាចអីក្នុងការខ្ចី អ្នកឲ្យខ្ចីគេមិនខ្លាផង។ ប្រទេសនៅលើពិភពលោក ជាពិសេ​ស​ប្រទេសមហាអំណាចធំៗ ដូចចិន សហរដ្ឋអាមេរិក រុស្ស៊ីជាដើម បានខ្ចីលុយពីប្រទេសដទៃទៀតមិនតិចនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែ​អ្វី​ប្រ​ទេសចិនបានប្រើប្រាស់លុយទំាងនោះ គឺដើម្បីធ្វើទំនើបកម្មសេដ្ឋកិច្ច សម្រាប់បង្កើនល្បឿននៃការអភិវឌ្ឍន៍។ ក្រោ​ម​ការ​ដឹ​ក​នាំ តេង ស៊ាងពីង លោកជឿលើការដឹកនាំសេដ្ឋកិច្ចបែបមូលធននិយម ជាងបែបកុំម្មនីស្ត ដោយអនុញ្ញាត​ឲ្យពលរដ្ឋប្រ​កប​រប​ប​កសិកម្មជាលក្ខណៈឯកជន សហគ្រាសធុន និងមធ្យម។ ដោយលោកបានយកលុយទំាងនោះទៅអភិវឌ្ឍន៍​ហេដ្ឋា​រចនា​ស​ម្ព័ន្ធ ជាពិសេសសម្រូលដល់ការប្រកបរបបរបស់ប្រជាពលរដ្ឋផ្ទាល់ កត្តាទំាងនេះបានធ្វើឲ្យពលរដ្ឋចិន​មានជីវភាពរី​កលូ​ត​លា​ស់ជា​លំដាប់។

២-មិនត្រូវខ្ចីលុយពីបរទេសច្រើនពេកនោះទេ

លោកតេង ស៊ាងពីង តែគិតដល់លទ្ធភាពនៃការសង់ត្រឡប់ទៅវិញ កុំធ្វើឲ្យបញ្ហាខ្ចីលុយទៅជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់​រារំាង​ដល់​ការអភិ​វ​ឌ្ឍ​នជា​តិ។ ទោះបីជាលោកបានសិក្សាជ្រៅជ្រះទាក់ទងលទ្ធិកុំម្មនីស្តក៏ពិតមែន តែទស្សនៈវិស័យក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍​សេដ្ឋ​កិច្ច​ពិ​ត​ជាខ្ពស់ហួសការនឹកស្មានសម្រាប់ជនសាមញ្ញទៅទៀត។ ចិនមិនមែនខ្ចី ហើយមិនសងនោះទេ ការខ្ចីលុយពីបរទេស ត្រូវ​ច្បា​ស់ថា នឹងធ្វើការសង់ត្រឡប់មកវិញតាមការកំណត់ ព្រោះវាជាតម្លៃរបស់ចិន បើអ្នកមិនឲ្យតម្លៃប្រទេសខ្លួនឯងទេ តើ​អា​ច​ដឹ​ក​នាំប្រទេសមួយនេះឲ្យរីកចម្រើនម្តេចនឹងកើត។ ដោយសារការសង់ត្រឡប់នូវលុយដែលខ្ចីបរទេសមានភាពច្បាស់លាស់ បាន​ធ្វើឲ្យចិនងាយស្រួលក្នុងការខ្ចីលុយបរទេសជាបន្តបន្ទាប់។

៣-ខ្ចីលុយបរទេសដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍ផលិតកម្ម មិនមែនសំរាប់បំពេញឱនភាពហិរញ្ញវត្ថុនោះទេ

ប្រទេសចិនមិនត្រូវខ្ចីលុយ គ្រាន់តែយកមកដោះស្រាយការហូបចុកនោះទេ ប្រសិនបើខ្ចីត្រឹមហូបចុកនោះ​នឹងជួបការ​លំ​បា​ក​ក្នុ​ងការដោះខ្លួនឲ្យចេញផុតពីឋានៈជាប្រទេសខ្ចីបុលមិនចេះចប់មិនចេះហើយមិនខាន។ តេង ស៊ាង បានប្រើយុ​ទ្ធ​សា​ស្ត្រ​ខ្ចី​លុ​យ​នេះ ដើម្បីយកទៅអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ចតាមរយៈអភិវឌ្ឍន៍កត្តាផលិតកម្មរបស់ចិន ដូចជាសហគ្រាសខ្នាតតូច មធ្យម និង​រោ​ង​ច​ក្រសំខាន់ៗរបស់ចិន ដើម្បីបង្កើនការផលិតរបស់ខ្លួនសំរាប់បំពេញតម្រូវការក្នុងស្រុក និងនាំចេញទៅក្រៅប្រទេស ដែល​ជា​ចំ​ណូលជាតិដ៏សំខាន់បំផុតរបស់ចិន។

លោកតេង ស៊ាងពីង បានធ្វើការកំណែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ចចិនដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក ដែលជាឬសគល់នៃកា​អភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋ​កិច្ច​ចិន ដោយបង្កើតឲ្យមានរបបកម្មសិទ្ធិឯកជន ដោយឲ្យពលរដ្ឋមានសិទ្ធិកាន់កាប់ដីធ្លី និងបង្កបង្កើនផល មានសិទ្ធិវិនិ​យោ​គ​​លើវិស័យផ្សេងៗទៀត ដែលធ្វើឲ្យសេដ្ឋកិច្ចចិនមានការរីកលូតលាស់ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះចិនក៏បានបើកទ្វារឲ្យ​ក្រុម​ហ៊ុន​ប​រ​ទេ​សអាចវិនិយោគផ្ទាល់ក្នុងប្រទេសចិនបានផងដែរ៕

Friday, May 15, 2015

តើ​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍ និង​សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ​​ខុស​គ្នា​យ៉ាង​ដូចម្ដេច​ខ្លះ?

​នៅ​ក្នុង​នយោបាយ​ម៉ាក្រូសេដ្ឋកិច្ច ដែល​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​កន្លង​មក មាន​ទម្រង់​ពីរ​ធំៗ​គឺ​ទម្រង់​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍ (centrally planned economy) និង​សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ (market economy)។ កាលពី​ក្នុង​សម័យ​សង្គ្រាម​ត្រជាក់ បណ្ដា​ប្រទេស​ដែល​អនុវត្ត​នយោបាយ​កុម្មុយនិស្ត​និយម ឬ​សង្គម​និយម​ច្រើន​អនុវត្ត​ទាំង​នយោបាយ​កុម្មុយនិស្ត​និយម​ផង និង​ទាំង​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍​ផង។ ចំណែក ប្រទេស​ដែល​អនុវត្ត​របប​ប្រជាធិបតេយ្យ ច្រើន​អនុវត្ត​ទម្រង់​ម៉ាក្រូ​សេដ្ឋកិច្ច​បែប​សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ។ ប៉ុន្តែ​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ប្រទេស​ខ្លះ​បាន​កែទម្រង់​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍​ទៅ​ជា​សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ។

​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍ (Centrally Planned Economy) 
ជា​ប្រព័ន្ធ​សេដ្ឋកិច្ច​ដែល​ «មធ្យោបាយ​ផលិតកម្ម – means of production» ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ជា​លក្ខណៈ​សមូហភាព (collective) ចំណែក​វិស័យ​សេដ្ឋកិច្ច​ជាតិ​ត្រូវ​គ្រប់គ្រង​ដោយ​រដ្ឋ។ ​រដ្ឋ​ជា​អ្នក​កំណត់​ថា​ត្រូវ​ផលិត​អ្វី ហើយ​លក់​ក្នុង​តម្លៃ​ប៉ុន្មាន។

សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍​ជា​ទម្រង់​ម៉ាក្រូសេដ្ឋកិច្ច សមូហភាព​និយម។ ម៉្លោះហើយ រដ្ឋ​មាន​សិទ្ធិ​គ្រប់​គ្រង និង​ចាត់ចែង​ប្រភព​ធនធាន​របស់​ជាតិ។ នៅ​ក្នុង​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍ ភាគច្រើន​បំផុត​នៃ​រោងចក្រ​សហគ្រាស និង​ឧស្សាហកម្ម​តូច​ធំ​ទាំង​អស់​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ដោយ​រដ្ឋ ឬ​យ៉ាងហោចណាស់​ក៏​មាន​ចំណែក​ភាគហ៊ុន​របស់​រដ្ឋ​នៅ​ក្នុង​នោះ​ដែរ។

គុណសម្បត្តិ​របស់​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍​ គឺ​ថា​ឯកជន​មិន​អាច​ឡើង​ថ្លៃ​ទំនិញ​ស្រេច​នឹង​ចិត្ត​ទេ ព្រោះ​រដ្ឋ​មើល​ការ​ខុសត្រូវ។ ប៉ុន្តែ​គុណវិបត្តិ​របស់​វា​នៅ​ត្រង់​ថា​ខ្វះ​ការ​ប្រកួតប្រជែង និង​មិន​សូវ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​មាន​គំនិត​ច្នៃ​ប្រឌិត។ នៅ​ក្នុង​សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍ មិន​សូវ​រីក​ចម្រើន​ដូច​សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ​ទេ ព្រោះ​កាលណា​រដ្ឋ​រកស៊ី​ប្រជែង​ជាមួយ​ឯកជន​បែប​នេះ គឺ​ពិបាក​រីក​ចម្រើន។

សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ​សេរី (Market Economy)
​​នៅ​ក្នុង​របប​សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ (market economy) រដ្ឋ​មិន​អាច​រកស៊ី​អ្វី​កើត​ទេ ហើយ​ប្រភព​ចំណូល​ជាតិ​សំខាន់​ គឺ​បាន​ពី​ការ​សម្បទាន​ឲ្យ​វិនិយោគិន និង​ប្រមូល​ពន្ធ​ពី​វិស័យ​ឯកជន។ នៅ​ក្នុង​សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ តម្លៃ​ទំនិញ​នៅ​លើ​ទីផ្សារ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដោយ​ «តម្រូវ​ការ – demand» និង «ការ​ផ្គត់ផ្គង់ – supply» ហើយ​រដ្ឋ​មិន​លូកដៃ​ចូល​ក្នុង​កិច្ចការ​ឯកជន​ទេ ទុក​ឲ្យ​ឯកជន​ប្រកួត​គ្នា​ដោយ​ស្មើ​ភាព។

សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ​ជា​ទម្រង់​សេដ្ឋកិច្ច​ដែល​ការ​វិនិយោគ – មធ្យោបាយ​ផលិតកម្ម និង​ការ​ចែកចាយ​ផលិតផល អាស្រ័យ​លើ​ទំហំ​តម្រូវ​ការ និង​ការ​ផ្គត់ផ្គង់។ រដ្ឋ​មិន​កំណត់​តម្លៃ​ទំនិញ​ទេ។

ប្រៀបធៀប​លក្ខណៈ​ខុស​គ្នា​រវាង​ប្រព័ន្ធ សេដ្ឋកិច្ច​ទាំង​ពីរ
សេដ្ឋកិច្ច​ទីផ្សារ
– ​ប្រជាពលរដ្ឋ​មាន​កម្មសិទ្ធិ​ឯកជន 
– ​ប្រជាពលរដ្ឋ​មាន​សេរីភាព​ពេញ​ទី​ខាង​ការ​ប្រកប​មុខ​របរ 
– ​កម្មករ និយោជិត​ទទួល​បាន​អត្ថប្រយោជន៍​បន្ថែម​លើ​ប្រាក់​ឈ្នួល​គោល 
– ​ប្រាក់​ឈ្នួល​ពលកម្ម​អាស្រ័យ​លើ​សមត្ថភាព​ជាក់​ស្ដែង។

សេដ្ឋកិច្ច​ផែនការណ៍
– រដ្ឋ​គ្រប់គ្រង​កម្មសិទ្ធិ​គ្រប់​សព្វបែបយ៉ាង (ឯកជន​មាន​សិទ្ធិ​ត្រឹម​អាស្រ័យ​ផល)
– ​ឯកជន​គ្មាន​សិទ្ធិ​រក​ស៊ី​ប្រណាំង​ជាមួយ​រដ្ឋ​ទេ
– ​គ្មាន​អត្ថប្រយោជន៍​បន្ថែម​លើ​ប្រាក់​ឈ្នួល​គោល​ទេ
​- ​ប្រាក់​ឈ្នួល​ស្មើ​ភាព​គ្នា​ទាំង​អស់ (ធ្វើ​ការ​តិច ធ្វើ​ការ​ច្រើន​ក៏​បាន​ស្មើៗ​គ្នា)